Cement włóknisty
Technologię tę opatentowano już w 1928 roku, jednak ze względu na niskie zyski jakie mogła przynosić nie rozwijano jej. Zaczęto stosować ją ponownie dopiero we wczesnych latach dziewięćdziesiątych. W obecnej formie materiał ten został niezależnie wyprodukowany przez Mikea McCaina w Alamos (Kalifornia, Stany Zjednoczone) i Erica Pattersona z Silver City (Nowy Meksyk, Stany Zjednoczone). Po ponownym odkryciu materiał ten zaczęto nazywać cementem włóknistym, padobe czy też papercrete. Technologię jego wytwarzania rozpropagował w City of the Sun, społeczności osiadłej w pobliżu Columbus (Nowy Meksyk, Stany Zjednoczone), Sean Sand.
Papercrete to typ przemysłowej, wzmocnionej mieszanki papieru, tektury, piasku i cementu. Do wielkiego miksera wprowadza się makulaturę pochodzącą na przykład z kolorowych czasopism, po czy zalewa się ją wodą. Po rozmoknięciu na jednolitą masę dodaje się piasku lub pyłu oraz cementu, w stosunku 6:3:1. W ten sposób przygotowaną masę wylewa się do form tworząc bloczki budowlane. Bezpośrednie wylewanie płynnego materiału między deskowanie daje przegrodę o jednolitej strukturze. Po stwardnieniu, 80 procent papercrete stanowi powietrze, jego współczynnik oporu ciepła dla ściany grubości 30 cm wynosi R=33,6. Wytrzymałość na ściskanie cementu włóknistego wynosi 260 psi (dla mieszanki bez piasku), zaś dodanie pisaku trzykrotnie zwiększa tę wartość. Ściana wysokości 244 cm i grubości 30 cm, przenosi obciążenie 50 ton na 1 metr bieżący, ważąc jedynie 180 kg. Wylewanie fundamentów nie jest konieczne, gdyż ciężar ściany to zaledwie 17,7 kg/m2. Papercrete jest materiałem bardzo odpornym na bezpośrednie działanie ognia - każde włókno jest odizolowane cementem, więc nie ma możliwości, aby tlen dotarł do struktury materiału. Bloczek narażony na działanie bezpośredniego ognia nie podda się mu przez kilka minut. Podczas obróbki, na przykład dopasowania otworów okiennych, ściana może być cięta piłą ręczną.
Twórcami innej receptury jest Bill Knauss z Tuscon. Jego celem było obniżenie kosztów produkcji cementu włóknistego do minimum - mieszanka powstała przez dodanie do papieru wyłącznie wody i pyłu. W ten sposób koszty budowy obiektu, nie licząc wykonawstwa, są bliskie zera. Wszystkie zastosowane składniki dostępne są nieodpłatnie. Mieszankę tę Knauss nazywa paper adobe.
Jak niegdyś stal i beton, tak dziś papier oddaje wielką przysługę współczesnej architekturze. Mnogość systemów konstrukcyjnych, a co za tym idzie i rozwiązań, zastanawia, dlaczego właściwości papieru zostały na dobre odkryte i wykorzystane dopiero w ostatnim dwudziestoleciu. Nie do przecenienia jest fakt dopasowania tych technologii do proekologicznych wymagań naszych czasów. Architektura i konstrukcje papierowe stanowią dziś jedną z głównych odpowiedzi na problemy nurtujące mieszkańców ziemi.
